آیریکان

دوباره برنامه چیدیم . کوله ها را بستیم . خداحافظی و دل پر از شوق رفتن . پر از التهاب درگیر شدن با سنگ و صحره و برف و باد و بوران . وقتی کوهستان را دوست داری همه چیز آن را هم باید قبول کنی . می رویم باداباد . دماوند .... . مثل همیشه ، همان جا که بود . محکم ، بی انکه از گذر سال ها خم به پشت آورده باشد ، بی آنکه از نگاهش ذره ای از مهر کم شده باشد . نگاهش صلابت جلال رابوکی و صداقت محمد اوراز را دارد . ما هم دلمان را در میان دستمان می گیریم تا تسلیمش شویم . نیامده ایم صعود کنیم . نیامده ایم بر بام ایران بایستیم! . آمده ایم بر دستان سنگی اش بوسه زنیم و پیشانی پر مهرش را نوازش کنیم. ما دلمان برای قلب ورم کرده ایرانمان تنگ شده بود .

ایران ...

چو شقایق از دل سنگ برآ رایت خون
به جنون صلابت صخره کوهسار بشکن

همنوردان ...

من ...

"انسان معجزه ای است هنگامی که زانو نمی زند ."

اوریانا فالاچی یکی از بزرگنرین خبرنگاران دنیا است . مصاحبه های او با شخصیت هاب تاثیر گزار قرن باعث شهرت او شده است . 

برگشتم . هیچ جا نرفته بودم . هیچ جا . اما برگشتم . بعضی وقت ها باید برگشت و کمی به اطراف نگاه کرد به آنچه می ماند به آنچه به جا گذاشته ای ... راستی من چه از خود به جا گذاشته ام ...؟ بگذار وقت رفتن شود . می گویم چه برایت می گذارم  زود پیدایش کن و بعد دنبال من بیا . من در دشتی یا بالای صخره ای جا خوش کرده ام .... حالا برگشته ام بگذار برایت بگویم چه دیده ام .... نه اجازه بده خاموش بمانم .. میترسم از گفتن . هول برم می دارد بگذار فردا . اصلا بگذار از فردا برایت بگویم ... یک لحظه صبر کن ... از دیروز فقط این را برایت بگویم که من فریاد مردی را شنیدم که سرودی شنیده بود ؛ سرود عاشقانه ای که کسی سال های پیش آن را خوانده بود . سر بر دیوار معبد متروکی گذاشته بود و برای بتش که وحشیان آشور ربوده بودند ترانه های دردناک خوانده بود . من فریاد آن مردی که این سرود را شنیده بود ، شنیدم ؛ آن را هم چون همان معبد در اعماق وجودم دفن می کنم .تا کی دوباره وقت آن در رسد ... می رسد . فردا .....   

کوچ....

ای جانم به فدای خاک و سنگتان

راه قله هایتان را نشانم دهید

تا چون طرلان بر سینه تان پرواز کنم

شاید از فراز آن ایلم را بیبنم .

"از عشایر تنها بافته های آنها بر جا خواهد ماند"

صدا می آید ، نواهای شگفت ، سمفونی هزاران صدا را در میان دشت های باز ، جنگل های بلوط و صخره های صعب العبور پراکنده می کند . هیاهوی غریب ، همهمه انسان و حیوان ، جنبشی بی وقفه ، روزهای متوالی رفتن ، وقفه ای کوتاه و باز رفتن ؛ موج حرکت اسبان و استران به زیر سنگینی بار و شترانی صبور در رقصی بی پایان .

 خود راه بگویدت که چون باید رفت ...

 (لرستان-اشتران کوه )

ای کوه های پر برف

و ای قله های مه آلود

بر ایل ما چه گذست ؟

بر ایل ما که در دامن شما

خیمه های رنگین بر می افراشت

چه گذشت ؟

 نگاه ...

شهریور ۱۳۸۰ ، هیچگاه فراموش نخواهم کرد با عشایر قشقایی طایفه "فارسیمدان" . و چه شوری به پا می کند کوچ . همه وجودت از میل رفتن پر می شود ؛ اسب ها بی قراری می کنند و کوچ آغاز می شود . هر چه ماندنی است می ماند ؛ گندم های اضافه دفن می شوند ، پیرمرد دنیا دیده ای که دیگر توان رفتن ندارد می ماند و پسرانش به حرمت پدر با لختی تاخیر پس از دیگر مردان ایل به راه می افتند . صدای زنگوله شتر ها ، هیاهوی کودکان و صدای قدم های استران و اسبان ؛ و گاهی نغمه غم انگیز مادری در رثای فرزندی که در آن "سیاه سال" به شکار کبک از پرتگاهی افتاد و مادر دیگر هرگز دامادی او را نخواهد دید، می خواند و می نالد و می رود . و کوچ این چنین است۰چه زود گذشت.... حیف ؛ گذشتیم ، می گذرد.