آیریکان

پنج شنبه همین هفته یعنی اول شهریور می روم خدمت سربازی ، البته نمی روم ، می برندم . هیچ مهم نیست . البته اگر تحصیلات حوزوی داشتم دیگر نمی توانستم !! خدمت بروم آنگاه آرزوی خدمت به نظام مقدس روی دلم می ماند . خدا را شکر که این فضیلت نصیب این بنده کمترین گشته است . خدا قبول کند برادر !

علف

همدان - اسفند ۸۵

به بهانه ۲۸ مرداد ..

زنان و مردان این مملکت را یا در زاد روزشان می ستایند یا در سالروز مرگشان . اگر چه این هم برای خودش غنیمتی است . اما حکایت دکتر مصدق ، حکایت غریبی است . در تقویم نه سالروز مرگی دارد و نه روز ولادتی ، پیش از این یادش با 29 اسفند عجین بود که اخیرا با آشکار شدن نقش مهم !! آیت الله کاشانی در ملی کردن صنعت نفت ، کم کم دیگر در آن روز هم یادی از این پیرمرد نمی کنند . تنها می ماند روز کودتای 28 مرداد و سقوط مصدق . فقط این روز است که یادی – البته شاید – از او می شود . شوخی غم انگیزی است ...

ما به کسی مثل مصدق نیاز داریم ، حالا که نیست ؛ چه می شود هر کدام ما یک مصدق بشود ؟ آرزوی دوری نیست ...

صاحبان عقیده و ایمان از مرگ نباید هراس کنند ، تا چه رسد به فحش ناکسان ...

وزن اشخاص جامعه به اندازه سختی هایی است که در راه مردم تحمل می کنند .

گریز از آزادی شیوه مرضیه استبداد است یعنی باعث رشد مستبد خودکامه می شود .

گرسنه می مانیم و آزادی و استقلال را از دست نمی دهیم . *

* جملات از کتاب "جامعه شناسی نخبه کشی" اثر علی رضاقلی است .

من پرورده آزادی ام ، استادم علی است ؛ مرد بی بیم و بی ضعف و پر صبر ؛

و پیشوایم مصدق ، مرد آزاد . (دکتر علی شریعتی)

این پست رو دارم ساعت ۲ و ۵۰ دقیقه نیمه شب 23 مرداد می نویسم . یه مهمون دارم ، یه مهمون ناخوانده ، یه پروانه که از پنجره اومد تو و نشست روی کتابم ، هنوز هم همون جاست . 

چقدر از دست خدا عصبانی بودم .

مهمان شبانه من ...

تا آسمان ابری

جاده هراز - تیر ۸۶

نگاه آسمان که کدر می شود ، می روم کنار پنجره ، چند دقیقه ای بیشتر دوام نمی آورد این بغض آسمان و بعد صدای هق هق اش بلند می شود ، چشم اش خیس می شود . کنار حوض زمزمه باران و شمعدانی های را می بینم و برای اینکه آسمان را دلداری بدهم بی چتر زیر باران می روم  ....

من هم این روزها به یاد تو که می افتم ، آسمان دلم ابری می شود . ولی بغض ندارد ، از آن آسمان های ابری که بی باران هم سبک هستند ، به سبکی ابر ... و بارانی که شد ، وقتی که بارید و رفت ، از این سر دلم تا آن سر دلم رنگین کمان می بندد . مثل چراغانی کوچه مان برای عروسی پسر همسایه ...

امروز که باران آمد تنهای تنها بودم ،  پیش ترها فکر میکردم سایه ام با من است ، من و سایه ام با هم پیچ کوچه ها و خاکی خیابان ها را قدم می زدیم .

ولی امروز هوا که ابر شد ، سایه ام رفت ، نمی دانم کجا ، فقط می دانم دیگر تنها نیست . خوش به حالش ...

سایه

تهران - سعدآباد - مرداد ۸۶

*****

دوستی گفت : عکس هایت غمگین هستند ، می دانم . و همه آرزویم اینکه غم عکس هایم را فرو بخورم و شادی را به عکس بیاورم ؛ به قول او : شادی مطلق . و رنگ می تواند انعکاس شادی های من باشد .

 این چند گل وحشی که روی زمین خدا می رویند و چند روزی بیشتر نیستند تقدیم به تو که آرزوی شادی مرا داری.

چه خوب که روزنامه شرق رو بستن ... 

***

آنجا که عشق ، غزل نیست

حماسه است ،

هر چیز را صورت حال باژ گونه خواهد بود :

زندان باغ آزاده مردم است .

و شکنجه و تازیانه و زنجیر ،

نه وهنی به ساحت آدمی

که معیار ارزش های اوست .

کشتار ، تقدس و زهد است

 و مرگ ، زندگی است .

و آنکه چوبه دار را ببالاید

با مرگی شایسته پاکان

به جاودانگان پیوسته است

آنجا که عشق ، غزل نه

حماسه است

هر چیز را صورت حال

باژگونه خواهد بود .

رسوائی شهامت است

و سکوت و تحمل ، نا توانی

از شهری سخن می گویم

که در آن شهر خدا ئید ؛

دیری است با من سخن به درشتی گفته اید

خود آیا به دو حرف تابتان هست ؟

تابتان هست ؟

شاملو

اینجا ایران است ، ایران !

همدان - تیر ۸۶

چه خوب که شرق رو بستن ، خیال همه راحت شد . فقط می مونه یه دهن بند و یه چشم بند که اونم به همین زودی ها به همه مون می دن ... همین .

روزنامه شرق برای بار چهارم توقیف شد . رادیو زمانه

چرا نمی گذارند تو با خود ات تنها باشی ؟ با آرزوهایت ، با رویاهایت ؛ چرا نمی گذارند سرت را توی لاکت فرو کنی و برای خودت خیالات بفرمایی ...؟ از آن خیال ها که تو را به "هر جا که اینجا نیست" می برد ، تو را خلاص می کند از دیگران ، و تو را خلاص می کند از خودت و سنگینی بودن ات . همان خیال ها که اگر بال به بالشان بدهی تو را به بلندای آسمانی می برند که هیچ کرانه ای ندارد و به دشتی که هیچ حائلی در آن نیست ... خیال را که یارای بند نهادن دارد ؟

گفت اینجا بوی یاری می رسد ...

همدان - اردیبهشت ۸۶

بی نشان

همدان - خرداد ۸۶

یکه

همدان - تیر ۸۶

*******

دل به ماندن نداشت و پایی به رفتن هم ، نه . فقط نشسته بود . نشسته بود به تماشا ، مانده بود تماشا کند ، بلکه آرام اش گیرد ، بلکه عادت کند ، بلکه دیگر هوایی نباشد ؛ نشد اما ...

" گوش کن !

جاده ، صدا می زند از دور قدم های ترا

پلک ها را بتکان ، کفش به پا کن و بیا

..... " *

و رفت ... رفت تا نباشد ، نگاه هم حدی دارد ، تماشا ، هم تحمل می خواهد و هم نجابت ، دیگر طاقتش طاق شده بود و نجابتش هم ... رفت که نبیند چه کردند و چه گفتند ، رفت تا نبیند .

رفیق خیل خیالیم و هم نشین شکیب ... **

آلاشت - تیر ۸۶

روستای آلاشت - تیر ۸۶

آرزوی پرواز ...

آلاشت - تیر ۸۶

پل ورسک

سوادکوه - تیر ۸۶

راه...

جاده زیراب به قائم شهر - تیر ۸۶

شالی زار

زیراب - تیر ۸۶

بازگشت

آلاشت - تیر ۸۶