ای به جامه خویش پیچیده ، برخیز ! و جامه ات را پاکیزه ساز و پلیدی را هجرت کن ...
تو نبودی ، همه چیز گم بود و ناپیدا ...
من بودم ...
آواره ، پریشان ، خوابگرد دشت ها و کوه های دور ...
پلنگی بر فراز صخره ای ...
خیره ی ماه ی دور ...
آمدی ... آرام گرفتم ،
بهار شدم و شکوفه باران ...
ابر شدم ...
ماندی ... گرم شدم ،
بارآور شدم ، قد کشیدم ...
و بعد ... خواندی که : می روم ...
پاییز شدم
و به هزار رنگ چشم انتظار
تا کدام ، خبر آمدنت را ترانه ای بخواند
و ... می مانم ...
می مانم تا زمستان ...
یخ می کنم ... می گریم ... بلورآجین می شوم
تا ...
بیایی و غرق هزار بهارم کنی ...
سیاوش
تولد دو سالگی آیریکان
گرکان- فروردین ۸۷
سالی گذشت بر آیریکان ...
دو سالی ...
دل سپرده راه بودیم و هستیم ... - راه ، این همزاد پای آدم خاکی – اگر چه ، فرصتی دست نیامد تا دل به دست گیریم و پای در راه نهیم ... با این حال خیال خوش سفر در سر پروراندیم تا نفس کشیدن توانیم ...
و این چنین ، سالی بر آیریکان گذشت ...
و یارانی عزیز همسفرم...
و عزیزی همراهم ...
همرهان ...
همدان - فروردین ۸۷
رااااااااااااااااااااه ...
جاده زیراب - تیر ۸۶
این ترانه رو خیای دوست دارم ... متاسفانه نتونستم اینجا بیارمش ، ولی اگه بخواین گوشش بدین ، اسم کاستش هست "آفتاب کاران" که البته فکر کنم به سختی گیر بیاد ، چون مربوط به کسانی است که آدم های خیلی خیلی بدی بودند !
لاله کارون ...
همدان - فروردین ۸۷
سر اومد زمستون
شکفته بهارون
گل سرخ خورشید باز اومدُ شب شد گریزون
کوه ها لاله زارن ، لاله ها بیدارن
تو کوه ها دارن گل گل گل ، آفتابُ می کارن
توی کوهستون
دلش بیداره
تفنگ و گل و گندم داره میاره ...
توی سینه اش جان جان جان ، یه جنگل ستاره داره
لبش خنده ی نور
دلش شعله ی شور
صداش چشمه و یادش آهوی جنگل دور
....
تنها با گلها ...
همدان - اردیبهشت ۸۶
