آیریکان

عباث...
عکس از وبلاگ برج سینا

چه حرفی است برای گفتن وقتی که تو تازه از کوه بر می گردی و می شنوی که : "کایک عباس جعفری عکاس طبیعت و ژورنالیست ایرانی در آبهای خروشان نپال واژگون شد و تا کنون خبر موثقی از سرنوشت وی در دست نیست ..."
از کوه آمده ای ... خسته ... خاک آلود ... و در دل اینکه کاش بر نمی گشتی ، آنجا بهتر بود انگار ... نبود ؟ بهتر بود نمی آمدی ، همانجا می ماندی ... و حالا برگشتی ... رسیده ای و نرسیده ای که خبر را می گذارند کف دستت ، هاج و واج مشغول خواندن sms هستی که گدایی انگار طلب پدرش را می خواهد ، مانده ای که چه بلایی سر عباس جعفری آمده ... گدا دوباره طلبش را می خواهد و نگاه تو دوباره پی sms می رود ، گدا لیچاری بارت می کند و آرزو می کند که تو هم مثل او بدبخت شوی و می رود ...
مانده ای ...
می مانی ...
و این دیگرانند که یکی یکی می روند و ما اینجا به تماشا ماندگانیم ...
سایه جان رفتنی استیم بمانیم که چه
زنده باشیم و همه روضه بخوانیم که چه
خود رسیدیم به جان ، نعش عزیزی هر روز
بکشانیم و به خاکش برسانیم که چه ...
شهریار

و این ها حرف غم دل بود و حالا حرف خود دل : عباس یا به قول خودش "عباث" هست و می ماند در نگاه تماشایی عکس هایش ...
به امید روز نزدیکی که عباث را به استقبال برویم ...

جستجو برای عباث که دوستش داریم .
عکس هایی از عباس جعفری .
خبرها ... فرشید فاریابی .

آرامش ...
تنگه واشی - تیر ۸۸

مرا رهايي ام ، اسب سركشي كرده
به تاخت گذرنده از ميان تمام دشت هاي سبز ،
و يال افشان هواي بي قراري .
برگذرنده به كوه تا آغوشي گرم ...
بي دوست داشتن تمام آزادي ها ، جهان تنگ و آسمان ، هوار آرزوهايم است ...
و بي فريادت ، جهان از دشنه و دشمن پر ،
و وقاحت به صراحت تمام جاري ...
فرياد كن زيباي دشت هاي دور ...
فرياد كن و بمان ...
تا هميشه ...


دشت ها و کوه ها ...
تنگه واشی - تیر ۸۸

سیاه و سفید ...
همدان - میدان میشان - مرداد ۸۸


دست افشان ...
همدان - فروردین ۸۸


پیش از تو صورتگران بسیار
از آمیزه ی برگ ها ، آهوان برآوردند ،
یا در خطوط کوهپایه ای رمه ای ...
که شبان اش در کج و کوج ابر و ستیغ کوه ،
نهان است ...
(شاملو)
همدان - تخت نادر - مرداد ۸۸