شب خوابیده بود ، ماه قدم زنان می گذشت و هر از گاهی با تکه ابری احوالپرسی و خوش و بشی می کرد و رد می شد . برکه عکس ماه را می گرفت برای یادگاری . غوک می خواند ، نرم و پر زمزمه مبادا شب بد خواب شود و شب عادت کرده بود به این لالایی . رودخانه عجله داشت مثل همیشه .
چراغ کلبه ماهی گیر روشن بود . داشت تورش را تعمیر می کرد . زن آرام خوابیده بود . ماهی ها زیر آب جمع شده بودند ؛ کسی گریه ماهی ها را ندید زیر آب ....
ماهی پیر برای فردا داوطلب شده بود .
رخساره تو در نظرم جلوه می نمود
وز دور بوسه بر رخ مهتاب می زدم
تابستان ۸۴