آسمان مه گرفته و هوس رها شدن ... این است سرنوشت مردانی که قامتشان از دیوارهای شهر بلند تر است . مردانی که می توان آنها را کشت ؛ اما نمی شکستشان داد ، زیرا آنان برای پیروزی خلق شده اند .مردانی که حتی در گوشه تاریک ترین سیاهچال ها و زندان ها نمی توان آزادی شان را سلب کرد زیرا آزادی آنان ، جایی در عمق چشمانشان جا دارد .
نمیدانم چرا اینرا نوشتم ، اصلا مناسبتی دارد ؟ ندارد . دلم گرفته بود ؛ نوشتم . همین .
سیاوش
دم غروب
گرگان - آذر ۸۵
شور جوانه
اسدآباد - فروردین ۸۵
ماه زندانی
همدان - شهریور ۸۵